طراحی وب سایت

گران بودن اینترنت در ایران ، یکی از مهم ترین چالش ها بر سر گسترش فضای جامعه اطلاعاتی در ایران است . سایه نیکانلو _ماه دوم سال 88 نیز گذشت ، اما بهار امسال نیز همانند بهار های سال پیش ، اینترنت نسبتا ارزانی در اختیار کاربران میلیونی وبگرد ایرانی ، قرار نگرفت با وجود عرضه گسترده خدمات اینترنت adsl توسط شرکت های به نامی چون پارس آنلاین – داتک و شاتل در مناطق مختلفی از شهر تهران ، باز هم شاهد عدم رغبت گسترده کاربران اینترنت باز تهرانی از سیستم اینترنت پر سرعت بودیم. هم چنان کمبود ظرفیت برای ارائه خطوط adsl در برخی از نقاط شهر تهران ، مهم ترین چالش ارزاننبودن اینترنت در کلان شهر پایتخت است . خبرهای هولوگرام دار شدن کارت های اینترنت و برخورد با فروشندگان کارت های اینترنت جعلی نیز که در روزهای اخیر به گوش رسید نیز ، تاثیر چندانی بر بازار پر فراز و نشیب و بی مسئول کارت فروشان اینترنتی نداشت . در واقع ، نبود صنف و مرکز حقوقی مناسب و موثر جهت بازبینی شیوه های عرضه ، فروش و مصرف کارت های اینترنت و خدمات مربوط به آن ، هر کاربر ایرانی را می تواند در صورت داشتن سرمایه اندکی ، تبدیل به یک v-isp مقتدر کند ، به گونه ای که اگر کارت ارزان قیمت با کیفیت e1 در اختیار مشتریانی در منطقه خاصی از تهران و شهرستان های اطراف قرار دهد ، سیل مشتریان نوجوان و جوان ، به سمت کارت وی سرازیر می شوند. رویکردی که در مورد بسیاری از کارت های بی نان و نشان امروزی بازار ، قابل مشاده است . ما نام وزارت خانه قدیم پست و تلگراف و تلفن را به وزارت فناوری اطلاعات و ارتباطات تغییر دادیم و بر اساس طرح تکفا ، میلیارد ها تومان اعتبار بالاعوض یا با سود کم را در اختیار شرکت های بخش خصوصی قرار دادیم تا وضعیت فناوری اطلاعات در کشور ، از جهات مختلف گسترش یابد. خدمات دامنه و هاستینگ و طراحی وب و نرم افزار های اکتیو و شرکت های عریض و طویل زیادی مورد حمایت قرار گرفتند ، غافل از این که هنوز ، ابتدایی ترین ابزار ارتباط کاربران با شاهراه جهانی اطلاع رسانی (اینترنت) ، با قیمت به نسبت گزافی در اختیار وبگردان باهوش ایرانی قرار دارد . متوسط یک کارت 10 ساعته با پیش شماره 971 ، بین 1500 تا 2000 تومان در سطح شهر به فروش می رسد و این رقم با احتساب هزینه خط تلفن ، به ازای هر ساعت 200 تومان به مبلغ کارت ، افزوده می شود. یعنی در حقیقت حداقل مبلغی در حدود 400 تومان برای کاربرانی که می خواهند با متوسط در آمد و حدقل هزینه اعطایی برای یک کارت ، به وب متصل شوند ، چهارصد تومان است . کافی نت های بالای شهر و حتی مرکز شهر هم ، برای یک ساعت وصل شدن به اینترنت ، حداقل 1 هزار تومان طلب می کنند و بعضا سرعت اتصال آن ها ، لیزلاین و دی اس ال ، نیست ! آیا واقعا با اینترنتی با این قیمت و مشکلات اتصال dial up ، می توان انتظار رونق بخشی به بازار تجارت الکترونیک و حتی دولت الکترونیک را در سطحی وسیع در کشور ، انتظار داشت ؟ آیا می توان با چنین خدمات دهی اینترنت از سوی شرکت های ارائه دهنده خدمات وب که بسیاری از ان ها عضو انجمن صنفی کارفرمایان اینترنتی ایران (www.isp.ir) هستند ، ضریب نفوذ واقعی اینترنت در کشور را در برنامه چهارم توسعه کشور ، به بیش از 10 میلیون کاربر افزایش داد ؟ قطعا پاسخ به این پرسش های کلیدی ، بدون وجود بستر ارتباطی ارزان و پر سرعت و مبتنی بر حمایت های دولتی و خدمات فنی بخش خصوصی در سطحی فراگیر ، منفی است . نمی توان از مردمی که اینترنت به راحتی در اختیار آن ها قرار نمی گیرد ، خواست تا از طریق پورتال های روابط عمومی الکترونیک سازمان ها ، با مسئولان ارتباط برقرار کرده و از این پس ، مراجعه حضوری به روابط عمومی سازمان های دولتی نداشته باشد . یا از ان ها خواست تا مثلا ، تحصیلات عالیه خود را در مقطع فوق لیسانس ، در رشته هایی مثل تجارت الکترونیک و مهندسی فناوری اطلاعات بگذرانند ، آنهم به صورت مجازی و از راه دور ! (مسائلی که هم اینک در www.elearning-iust.ir پیگیری می شود. ). معضلاتی که سر راه عدم فراگیری بهینه و اثر بخش اینترنت در کشور و حداقل در پایتخت است را می توان بر بمنای مولفه های زیر دانست : 1- گرانی هر ساعت اینترنت به نسبت سطح درآمد عموم مردم 2- نبود تبلیغ و اطلاع رسانی بهینه دولت جهت قرار دادن ابزارهای ارتباطی جدید در سبد خانوارهای شهری 3- نبود سیستم عرضه و توزیع صحیح و با کیفیت کارت های اینترنت 4- نبود قیمتی واحد برای کارت های اینترنت یک کشور با وجود دلال ها و سیستم های بازاریابی متنوع 5- نبود آگاهی عمومی از روش های استفاده بهینه از شبکه جهانی اطلاع رسانی 6- فیلترینگ گسترده سایت های اینترنت و عدم انعطاف مسئولان نسبت به برخی از پایگاه هایی با استقبال عمومی نظیراورکات 7- نبود vision مشخص در رسانه های جمعی کشور در مورد اینترنت و ict . 8- عدم توجه بهینه دولت به گسترش ظرفیت های اینترنت رایگان در سراسر کشور هشت بند فوق الذکر ، بخشی از زیر بنای تحلیل اجمالی آسیب شناسی اینترنت و بالطبع ، هزینه های اینترنت در کشور است که بر اساس شهر ها و مناطق مختلف ، درجه مهم بودن آن فرق میکند . به هر حال ، اوضاع در تهران و مراکز دیگر استان های کشور فقط این گونه نیست . در مراکز آزاد تجاری ایران مثل کیش ، قشم و چابهار ، که معتقدیم باید مراکز دیجیتالی کشور باشند نیز ، اوضاع بر این قرار است . بازارهای میلیاردی کیش ، اگر به سرعت حداقلی به وب دسترسی داشته باشند ، ساعتی حدود 2000 تومان را از شما طلب می کنند و معمولا در کافی نت های جزیره اینترنتی ایران ، پرینتر و اسکنر و حداقل های یک کافی نت مدرن ، در اختیار کاربرانی که بعضا نیز توریست های اروپایی و آسیایی هستند ، قرار ندارد . این وضعیت در حالی سال ها ، اساس زیر ساخت اینترنتی کشور را تشکیل می دهد که برخی از بزرگان آی تی کار ایران ، قصد دارند تا روستاهای بی نعمت کشور را از نعمت دهکده های الکترونیکی بهره مند سازند و بعضا در جاهایی که هنوز سیستم های مخابراتی صدا و سیما ، شبکه های تلویزیونی را به خوبی بر روی آنتن های این شهر ها ، پوشش نمی دهد ، اینترنت پر سرعت برای اهالی روستاهای کشور ، ارائه کنیم. البته به اندیشه های افرادی چون دکتر جلالی و امثالهم احترام میگذاریم ، اما به نظر عقل سخیف خود ، می پنداریم که اگرحداقل های ارتباطی مناسب ، در اختیار شهروندان شهر نشین یک کشور قرار نداشته باشد و آن ها برای استفاده از این خدمات ، در چالش های مختلفی به سر برند ، گسترش این نعمت های وبی به روستاها ، اادعای پوچی بیش تر نخواهد بود. ان هم در روستاهای کشوری که هنوز از 8 میلیون بی سواد بهره مند است ! امیدواریم ، کاهش خدمات سیستم اتصال پر سرعت بی تلفن به اینترنت که هم اینک حداقل 30 هزار تومان است ، با حمایت دولت و رایانه های مخابراتی ، به نصف کاهش یابد تا هنوز ، بعد از ان که با فرار و نشیب های فراوان اینترنت adsl به در خانه های ما آمده است ، به این نتیجه نرسیم که اینترنت ماهانه 15 هزار تومان dial up که مودم adsl هم نمی خواهد ، بهتر است !؟ . . ..

منبع : هموطن سلام  تاریخ : 1   خرداد   1388  شاخه : اینترنت